Wiandra,
Wiandra, Witte, Wietje, Wian.
Wij kennen elkaar al vanaf groep 3.
Ik bleef zitten en kwam toen bij jou in de klas. Jij zei toen:
“Leuk toch, kom je bij mij in de klas.”
Op dat moment vond ik dat wat minder leuk, maar zonder te weten dat onze vriendschap
25 jaar later nog steeds zou bestaan, had ik het nooit anders willen hebben.
Wian, wij kennen jou natuurlijk héél goed.
Mensen die dit misschien lezen, wat minder.
Dus: wie ben jij nou eigenlijk?
Ik ben Wiandra, 34 jaar.
Ik kom uit IJmuiden en heb een aantal jaar in Amsterdam gewoond en gewerkt.
In 2018 ging ik op vakantie naar Bali, en daar ontmoette ik Dennis, de liefde van mijn leven.
Hij woont in Oss, en daarom verhuisde ik in 2020 naar Brabant.
Ja, lekker dichtbij, praktisch om de hoek.
Amsterdam en IJmuiden achterlaten was niet makkelijk, maar ik woon nu alweer zes jaar in Oss.
Toen ik verhuisde, hadden we altijd al een kinderwens.
Dat jaar ben ik ook gestopt met de pil, die ik al sinds mijn vijftiende slikte.
Ik dacht: ik stop alvast, zodat mijn lichaam kan herstellen en ik kan zien hoe ik reageer.
♡
Iets hield jou altijd tegen in het leven om deze stap te zetten.
k heb altijd een grote angst gehad voor bloedprikken. Vijftien jaar lang had ik het niet gedaan.
Mijn kinderwens was eigenlijk altijd verbonden met die angst.
In mijn hoofd durfde ik niet zwanger te worden of te bevallen, omdat ik wist dat daar prikken of een infuus bij kwamen kijken in mijn hoofd.
Wat heb je hier toen aan gedaan om je angst te overwinnen?
Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en ben ik begonnen met exposure therapie voor mijn prikangst.
Dat hield in dat ik de confrontatie met mijn angst aanging.En weet je, Ik durfde uiteindelijk toch bloed te laten prikken.
Dat was een enorme eerste stap binnen mijn kinderwens.
Toen was er nog iets wat je graag wilde aanpakken.
Mijn menstruatie heb ik altijd als extreem pijnlijk ervaren sinds is gestopt was met de pil. Soms was de pijn zo hevig dat ik niet eens naar mijn werk kon. Toch maar is een afspraak gemaakt met de dokter en die stuurde mij door naar het ziekenhuis.
Daar kreeg ik te horen dat ik endometriose heb.
Endometriose is een chronische aandoening waarbij weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies (het endometrium) buiten de baarmoeder groeit. Dit weefsel kan zich vasthechten aan bijvoorbeeld de eierstokken, de blaas of de darmen. Net als het slijmvlies in de baarmoeder reageert dit weefsel op de maandelijkse hormooncyclus: het groeit en bloedt. Omdat dit bloed het lichaam niet via de vagina kan verlaten, ontstaan er interne ontstekingen, littekenweefsel en verklevingen.
Ik kon hierdoor niet op de “normale” manier zwanger worden. Daar zat ik dan, alleen in het ziekenhuis, geconfronteerd met nieuws waar ik totaal niet op voorbereid was.
Bij de volgende afspraak gingen we samen naar het ziekenhuis, waar we alle mogelijkheden te horen kregen. Nadat alles bezonken was besloten we er serieus mee aan de slag te gaan. In 2023 drie jaar nadat ik gestopt was met de pil, zijn we officieel begonnen met het traject in het ziekenhuis.
We waren nog steeds niet zwanger, dus eerst wilden we een mooie reis maken naar Mexico.
We kozen bewust om daarna pas verder te gaan. Ik vond het geen fijn idee om daar zwanger te zijn.
Na Mexico startte ik met de eerste hormonen.
Na jullie mooie reis begon de volgende reis voor jullie.
Toen begonnen we met IUI.
Eerst kreeg ik hormonen in pil vorm om meerdere ei blaasjes te laten groeien.
Om de paar dagen moest ik voor een echo.
Als de ei blaasjes groot genoeg waren, kreeg ik een ovulatie spuit die ik mezelf moest toedienen.
Met ijsblokjes had ik mijn buik verdoofd, na 10 minuten durfde ik eindelijk de spuit te zetten.
De volgende dag kwam de inseminatie. Het sperma werd gecontroleerd en de beste zaadcellen werden ingebracht.
Op zich viel de behandeling mee, maar mentaal was het zwaar.
Ik dacht; wat kan er nou misgaan? Dit lukt toch wel? de perfecte timing wordt gecreëerd voor je.
Wat deed dit met jou als persoon?
Het voelde gewoon niet persoonlijk.
Het ziekenhuis doet deze behandeling tussendoor.
Je zit in de wachtkamer tussen allemaal zwangere vrouwen.
Elke keer gingen we weer met goede moed beginnen aan een nieuwe poging omdat er toch elke keer ei blaasjes groeide.
Dan krijg je te horen: “Er zitten nu twee goede eicellen, dus we gaan ervoor!”
Er worden geen verdere testen gedaan, alleen het sperma wordt gecontroleerd.
Je gaat met goede hoop heen, en na acht dagen word je weer ongesteld.
Dan voel je je ontzettend verdrietig en denk je: wat is er mis met mijn lichaam?
Van IUI naar IVF.
Officieel heb je bij IUI recht op zes pogingen.
Als je na drie pogingen al naar IVF gaat, vervallen die pogingen.
Dus wij wilden alles eruit halen. Na zes pogingen word je op de wachtlijst gezet voor IVF, die meestal drie maanden duurt. Bij mij duurde het uiteindelijk vier maanden, omdat mijn gynaecoloog me vergeten had aan te melden.
Daarna zijn we voor IVF naar een ander ziekenhuis gegaan.
Daar werden alle onderzoeken grondig gedaan en mijn bloed getest.
Het sperma werd ook beter gecontroleerd. Dat gaf al een beetje opluchting.
Bij het voortraject voor endometriose moest ik of drie maanden aan de pil, of drie maanden in een overgang gebracht worden met spuiten.
Ik koos voor de pil, omdat ik daar goed op reageer.
Ik moest de pil 3 maanden doorslikken. Hierdoor werd ik niet ongesteld en werden de cystes die in mijn eierstokken zitten onderdrukt. Vanuit die onderdrukking starten ze het IVF traject.
De pil onderdrukt de ‘kiezers’ in mijn eierstokken, zodat er later zoveel mogelijk eicellen kunnen groeien.
Bij IVF leggen ze je hele cyclus plat en bepalen zij wanneer je start met de hormonen.
Ik begon met Decapeptyl om de eisprong tegen te houden, een flinke spuit.
Daarna begonnen de hormonen. Uiteindelijk groeiden er vijf ei blaasjes, wat niet heel veel is. Gemiddeld zijn er 10-15 ei blaasjes
Toen was het tijd voor de punctie.
De eicellen worden uit de eierstokken gehaald.
Omdat ik bang ben voor pijn en in paniek kan raken werd ik onder een roesje gebracht.
Dat was een enorme opluchting; ik voelde helemaal niets.
Uiteindelijk werden vijf eicellen gehaald, waarvan één geen eicel bleek te zijn. Zo hielden we vier eicellen over.
En dan gaan ze die eicellen bevruchten.
Twee dagen later hoor je of er een bevruchting is gelukt.
De dag erna moet je terugkomen voor de terugplaatsing als je geen over stimulatie hebt.
Meestal overleven zo’n 50% van de eicellen, maar van mijn vier eicellen waren er maar twee bevrucht, en slechts één geschikt om terug te plaatsen.
De andere werd nog doorgekweekt om te kijken of die in de vriezer kon… helaas, dat was niet zo.
Dus eigenlijk hadden we maar één kans.
En die ene is gelukkig blijven zitten!
Maar ja… je bent blij dat er een terugplaatsing is geweest, maar tegelijkertijd is het ook een teleurstelling dat er niet meer waren.
Je weet: als dit niet lukt, moet je alles opnieuw doen. En je hebt maar drie pogingen in totaal. Dus dat is behoorlijk spannend.
Tijdens die twee weken tot de test moet je doen alsof je zwanger bent.
Je moet opletten met eten, progesteron spuiten, zodat je baarmoederslijmvlies perfect voorbereid is voor de innesteling.
Je kan er ook voor kiezen om capsules in te brengen, dit moet meerdere keren per dag.
Inmiddels had ik zoveel angsten overwonnen dat ik prikken er ook nog wel bij kon doen na die weken spuiten.
Wat ging er mentaal allemaal door je heen?
Ik voelde me niet constant down, maar je wordt wel kwetsbaar.
Iedere zwangerschapsaankondiging van anderen is een steek in je buik, hoe fijn het ook voor hen is.
Je wilt dat het jou ook lukt, en ondertussen hoor je goedbedoelde adviezen: “Komt goed hoor!” of misschien moet je het proberen los te laten.
Op dat moment… ja, daar heb je niks aan. Je weet zelf niet of het goedkomt.
Ik moest ook precies op tijd zijn met alles: injecties, afspraken, voeding. je kan het niet loslaten.
Elke dag plannen, Als je een dagje weggaat moet je nadenken hoe je die hormonen bijvoorbeeld meeneemt en waar je kan gaan prikken.
Toch voelde ik ook geluk.
Gelukkig ben ik van mezelf een heel nuchter persoon en genoot ik ook alsnog van het leven. Ik dacht altijd er is ook meer dan alleen dit traject.
Ik leerde veel over mezelf. Ik overwon angsten waarvan ik nooit had gedacht dat ik dat kon.
Ik realiseerde me dat ik veel meer aankan dan ik dacht.
Het traject bracht ook Dennis en mij dichter bij elkaar. We deden alles samen, echt als een team.
Ja, er waren momenten dat ik huilend onder de douche stond, vooral als ik weer ongesteld werd en dacht: “Waarom werkt mijn lichaam niet?”
Maar het was ook belangrijk dat ik die emoties kon voelen, loslaten en doorgaan.
De witte vlinder en vrijdag de 13e.
En toen… kwam het moment van de terugplaatsing.
Toevallig viel dat op de trouwdag van mijn ouders.
Mijn moeder zag een klein wit vlindertje door de tuin vliegen en dacht: “Dit wordt ‘m.”
Die twee weken wachten daarna… spanning overal.
Bij het naar de wc gaan met afvegen keek ik altijd of er al bloed op het wc-papiertje zat.
Daar heb ik een soort ‘ritueel’ van gemaakt: dit check ik nog haha.
We hadden ook een nachtje weg gepland, een boshuisje, gewoon om afleiding te hebben. En dat hielp enorm.
Ik mocht op vrijdag de 13e testen… en oh my god, wat was ik zenuwachtig.
De dag ervoor op werk voelde mijn buik constant draaien. Zou het nu zo zijn? Ik was nog steeds niet ongesteld en morgen mocht ik eindelijk testen. Het wachten was echt vreselijk. Normaal werd ik altijd binnen een paar dagen ongesteld, maar nu moest ik 15 dagen wachten.
Vrijdagochtend mocht ik testen, maar de digitale testen die ik nog had werkte niet.
Dus om 8 uur gingen we snel naar de Jumbo voor goedkopere streepjes testen. En toen… zagen we het meteen: positief!
We moesten allebei huilen, natuurlijk. Ik heb het gelijk tegen drie collega’s verteld en tegen onze families. Zij leefde allemaal zo mee we konden niet wachten om het te vertellen.
Daarna gingen we op vakantie, maar elke dag wachten tot de eerste echo… zenuwslopend. Het was zo’n opluchting toen het hartje klopte.
De eerste 17 weken voelde ik me erg misselijk en down. Ik dacht: “Is dit wel echt wat ik wil?” en voelde me schuldig dat ik niet meteen blij was. Maar vanaf week 17 kon ik echt genieten en voelde ik me weer gelukkig.
De bevalling 15 mei 2025
Toen kwam de bevalling… ik was vooral bang voor de pijn en vooral voor het ‘ring of fire’-moment.
Ik had duidelijke keuzes gemaakt: ik wilde een ruggenprik en volledige controle over wat er met mij gebeurde. De rest boeide me niks. Lampje aan, muziekje. Wie wel en niet op de kamer daar heb ik mij geen moment druk om gemaakt.
Mijn vliezen braken ‘s nachts, en S’ ochtens belde Dennis het ziekenhuis. Om 07:30 mochten we daarheen.
In het ziekenhuis kreeg ik een infuus en de ruggenprik. Het voelde vervelend, maar viel erg mee. Tussendoor heb ik zelfs een beetje kunnen slapen.
Het persen was spannend, vooral omdat de baby in het vruchtwater gepoept had, maar gelukkig kwam ze snel en gezond ter wereld.
Toen ze op mijn borst lag, voelde ze glibberig en raar aan – ik was bang haar te laten vallen – maar ik was opgelucht en dankbaar dat ze er was. Ik riep gelijk: "ik heb hier 33 jaar tegenop gekeken en ik zou het zo weer doen"
Ja, de eerste nacht… ik voelde me eigenlijk helemaal nog niet moeder, ze lag in de couveuse omdat haar saturatie wat te laag was ook niet bij ons op de kamer maar op de kinderafdeling.
Ik had jou ook gelijk 2 uur later gebeld. Mijn dochter is op de verjaardag van jouw zoon geboren haha! wow, het is gewoon gelukt. Echt… het is echt gebeurd. Echt zo’n opluchting, maar ook zo trots. Ik had er zo lang tegenop gezien, 33 jaar, en nu was het gewoon zover. Mijn grootste angst, ja… die was gewoon voorbij, echt, weg. Dat gaf echt zo’n last van mijn schouders, zo’n opluchting, echt heerlijk.
Kraamweek
Jammer dat ik niet bij je kon kramen he, je had wel verwacht dat ik naar Oss kwam he!?
- Ja haha, maar dan mocht je blijven slapen Maaik.
Oh gewoon 24/7 kraamzorg ..
- Ja haha
Eerst moesten we nog twee nachten in het ziekenhuis blijven, en achteraf was dat eigenlijk best wel chill, want ik moest verplicht rust nemen en in bed blijven liggen. En thuis met de kraamzorg ging het eigenlijk ook heel goed. Echt, ik had zo’n geluk met hoe makkelijk ze was. Ze sliep goed, ze at goed… en ik kon ook gewoon mezelf zijn, beetje wennen, beetje leren, beetje ontdekken hoe het allemaal werkt.
En ja, het moederschap zelf… ik had verwacht dat het zwaar zou zijn, constant aanstaan, nooit rust, altijd druk. Maar… het viel eigenlijk mee. Ik kan er gewoon van genieten. Natuurlijk zijn er de hormonen en pittige momenten, en ja, soms voel ik me moe of onzeker, maar over het algemeen… het voelt alsof alles op z’n plek valt. En dat is zo’n fijn gevoel.
Wat ik echt zou willen zeggen tegen andere vrouwen die dit meemaken, vooral als je lang hebt moeten wachten of onzeker bent:
Praat erover, Met je partner, met vrienden, met familie, met lotgenoten… het helpt zo veel. Je hoeft het niet alleen te dragen. En ja, op je werk… zeg gewoon wat je nodig hebt, want anders ga je jezelf voorbijlopen met al die ziekenhuisafspraken en controles.
En doe vooral wat goed voelt voor jou. Ruggenprik? Ja, lekker doen. Cursus? Ja, als dat helpt. Acupunctuur of wat dan ook… je moet gewoon doen wat je zelf denkt en voelt.
Ik vind dat er ook zon taboe heerst op die ruggenprik. Veel mensen zeiden probeer het zonder.
Hallo wij zijn bijna het enige land die het zonder pijnmedicatie doen he!
En echt… wees lief voor jezelf. Ik heb geleerd dat dat zo belangrijk is. Je hoeft niet alles perfect te doen, je mag bang zijn, je mag twijfelen, je mag even niet weten wat je wilt. Dat is oké. En achteraf… ik denk echt: ik had dit zo weer gedaan. Ondanks de angst, ondanks de pijn, ondanks alles… er kwam iets prachtigs uit. En dat gevoel… van opluchting, trots en geluk tegelijk… dat vergeet je gewoon nooit.
En ja, stuwing… oh god, dat vond ik eigenlijk het zwaarste van alles. Echt, had niemand mij dit even kunnen vertellen??
Ik gaf flesvoeding en dat maakte alles een beetje beter en makkelijker voor mij.
Hoe kijk je tegen het ouderschap aan?
Ik had niet verwacht dat ik zulke gevoelens zou krijgen naar mijn kind.
Dat wij op vakantie gingen met alle meiden dacht ik altijd; moeten ze weer bellen al die moeders naar hun kind als ze op vakantie zijn pffff. Dat gevoel kon ik me van tevoren echt niet inbeelden. En. Ik dacht ook wel van, nou, Het gaat zo zwaar worden daardoor kon ik ook nog genieten van het leven wat ik toen had.
Ik dacht je moet altijd aan staan voor een kind. Van tevoren keek ik er ook een beetje tegenop maar achter af is het me zoooooo meegevallen. Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen, maar Ik voel me heel goed en geniet heel erg.
Dus na een volgende zwangerschap kijk ik nu niet tegen op.
Volgend jaar gaan jullie trouwen, een mooie bezegeling op jullie sterke relatie!
Tijdens de opname zat Fé naast ons op een kleed met een
baby drumstel muziek te maken. 3 uur lang met een lach op haar gezicht. 1 keer gehuild omdat ze trek had in een broodje.
Wat een wonder ben jij lieve Fé.
Wat heb je het leven verrijkt van je ouders en wat heb je je moeder veel laten overwinnen!
Groei, bloei!
Ga op avontuur, ontdek de wereld,
spring in de plassen, dans door elk veld.
Laat je dromen groot zijn, je hart altijd vrij,
en vergeet nooit hoe wonderlijk het leven kan zijn!
Bedankt voor je openheid en je vriendschap.
Ik ben mega trots op je!
Liefs Maaike ♡
